Onbegrip

Een tijdje heb ik getwijfeld, of ik het wel weer zou doen;

Mijn hoofd min of meer kaalscheren.

Toch gedaan, en ik vond het eerlijk gezegd beter staan dan een paar jaar terug.

Voor de opleiding Nederlands die ik volg, moet ik jeugdliteratuur lezen.

Dit is geweldig, want jeugdliteratuur leest ontzettend makkelijk. Daarnaast hoefde het niet allemaal van Nederlandse schrijvers te zijn. Waar ga ik heen als ik snel een paar boeken moet halen?

De Bieb.

Even snel, mijn lijst mee, om vanmiddag meteen te beginnen. Ik stap naar binnen en kijk de grote ruimte in. Een stoffige vrouw kijkt vriendelijk op en ik zeg hallo. Met de van mijn lerares ontvangen literatuurlijst loop ik langs de kasten, zoekend naar een boek dat in de lijst voorkomt.

Na een tijdje zoeken besluit ik het via de computer te doen. De boeken die ik als 'leuk' had aangevinkt zijn helaas uitgeleend. Misschien maar even aan zo'n aardige mevrouw vragen.

De vrouw wilt me helpen en kijkt met een moederlijke glimlach naar mijn lijst met kinderboeken wanneer ik uitleg dat ik een paar ervan moet lezen van mijn lerares. 'Ben je niet zo'n lezer?' vraagt ze met diezelfde glimlach op haar gezicht. Ik ga het even uitleggen. 'Ik volg een lerarenopleiding Nederlands, dus ik moet jeugdboeken lezen.'

'Aahh' zegt de vrouw en streelt met haar vinger langs de ruggen van de stoffige boeken. 'Dit is er ééntje, dit is ook niet zo'n dikke pil'. Ze haalt één van de dunste boekjes uit het rek en houd het triomfantelijk voor mijn neus. 'Ik vind lezen leuk hoor, het maakt me niet uit hoe dik ze zijn' glimlach ik terug, en ik denk aan de tien-delige serie van Robert Jordan die ik momenteel aan het lezen ben. Van de serie telt elk boek ongeveer 800 pagina's.

De vrouw schijnt niets anders te kunnen vinden en besluit op kalme tred naar de computer te lopen. 'Eens even kijken wat je hebt aangevinkt...' Ik probeer de vrouw uit te leggen dat ik dit allemaal al gedaan heb, dat ik de titels en auteurs heb ingetikt met twee keer de snelheid als waarmee zij het doet, het helpt helaas niet. Ze besluit een andere fervente boekendeskundige erbij te halen, een vrouw van het zelfde (ge)slacht. Ze is bereid te helpen en tovert eenzelfde moederlijke glimlach tevoorschijn bij het bekijken van mijn literatuurlijst. Ik vertel haar meteen eventjes dat ik de opleiding leraar Nederlands volg, wanneer zij enthousiast voor me begint te zoeken.

Na een tijdje haalt ze een boek uit de kast en mompelt dat deze wel eens geschikt zou kunnen zijn 'deze is immers niet zo heel moeilijk om te lezen'. Ik staar de vrouw aan. Zou ze altijd die lach op haar gezicht hebben? Is het vriendelijkheid of is het een verstarde grijns die ze de toiletpot ook toewerpt als ze de wc doortrekt? Krijg je als bibliothecaresse een examen in glimlachen en niet luisteren? Ik weet het niet, duidelijk is in ieder geval dat ze me niet begrijpt. 'Waar komt het door?' Denk ik dan, 'Zal het mijn kaalgeschoren hoofd zijn? Zien ze me aan voor een onderontwikkelde gabber die zijn eerste boeken gaat halen op advies van zijn docente?'

Ik neem afscheid van de twee vrouwen en spreek mijn hoop uit dat de volgende keer de gewenste boeken er wél zijn. De vrouw kijkt nu ernstig en zegt dat ik eventueel naar de website zou kunnen gaan om te kijken of ze zijn uitgeleend. 'Heb je een computer?' Nu ben ík degene die glimlacht. Een krampachtige uiting van puur ongeloof. Bijna vraag ik de vrouw iemand aan te wijzen in de bibliotheek die géén computer heeft. Maar ik doe het niet. 'Ben je een beetje handig met computers?' Vraagt ze onwetend om de druk nog wat op te voeren. 'Je kunt naar weewee- wee punt..' Ik maak haar zin af met op mijn gezicht een nu volledig geacteerde vriendelijkheid en ik hoop dat ze het trillende spiertje boven mijn oog en het rood in mijn nek niet opmerkt. Ik vertel de vrouw dat ik vaker boeken online verlengd heb.

Uiteindelijk verlaat ik de Bieb met twee boeken die me min of meer aanspreken.

Het geschreeuw van mijn brommer overstemt hun gedachten als ik wegrijd en beiden gedag heb gezegd. Ik vang alleen die laatste zinnen op : 'Daar gaat die jongen, wie weet zal hij lezen leuk gaan vinden en een niveautje hoger gaan.'

Volgende week donderdag moeten de boeken terug.