In de diepste dalen van de zielenkrocht
kruipt een grijze gestalte, niet eens een dier, maar een gedrocht
hij huivert en hij trilt, want zijn ziel ligt op de tocht
hij wacht op toeristen
bouwt vijftig doodskisten
en doet uiteindelijk wat we allemaal al wisten
hij sleurt iemand mee, in het diepste van zijn grot
grijpt haar bij de haren, en bijt haar in de strot
hij schreeuwt gilt en lacht, de dood die volgt vlot
zijn handen klauwen in het duister, zijn ogen zijn te wit
ogen die altijd verder staren, gefocused, scherp en fit
Hij eet alleen maar vlees, en hij drinkt alleen maar bloed
daarna verbergt hij men, na oefening zeer goed
dan kruipt hij in zijn schaduw, in de tunnels, in de stegen
beweegt sierlijk als een zwaluw, talent van de Dood gekregen
de kisten eind'lijk vol, en houden koude tocht nu tegen.
