Wanneer ben ik alleen?
Als de wekker mij wekt,
zijn dagelijkse plicht daarmij reeds heeft gedaan,
mij eraan herinnerend, dat ik op moet staan?
Of is het pas beneden, bij het koffie-apparaat?
Nu zo verschrikkelijk luidruchtig,
terwijl het mij overdag nooit baat?
Ben ik alleen als ik de deur achter mij sluit,
mijn stappen tel, mijn liedje fluit?
Misschien ben ik wel nooit alleen,
want ik kom uit een vol huis
en zelfs eenzaamheid wordt vergezeld met ruis.
Is eenzaamheid wel alleen zijn?
Is het aanwezig bij zorg, bij tranen, bij pijn?
Het antwoord moet ik kunnen vinden,
want de vraag zelf zal mij waarachtig verblinden,
als ik niet oppas, in een val stap, geopend door een onvoorzichtige stap van mijn been
Dan,
alleen dan,
ben ik écht alleen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten