Het bed

Een tijd geleden (2 jaar misschien al?) luisterde ik naar de radio.

Wie de sprekers waren weet ik niet meer, waar het over ging ook niet, maar één ding is me bijgebleven; op het einde van het 'programma', vroeg de radioman of de ander nog wat te vertellen had, en die kwam met ongeveer het volgende:

Alles draait om het bed.

Hierin wordt je geboren,

hier stap je uit als de dag begint,

hier stap je in na een vermoeiende, leuke, spannende dag,

hier pieker je over het leven, over liefde,

hier bedrijf je de liefde,

hier huil je,

hier lach je,

hier sterf je.

Nu

Nu:

Op dit moment, terwijl ik vermoeid naar het schermpje van mijn Notebook zit te staren, draait iemand zich om in zijn bed, slaakt een zucht.

Op dit moment, terwijl ik besluit om zo mijn tanden te gaan poetsen, te gaan douchen en te gaan slapen, word er iemand vermoord.

Op dit moment lopen er een jongen en een meisje over een strand, de lucht is donker en de sterren zijn duidelijk te zien. De jongen vindt haar leuk en is van plan dat haar heel duidelijk te gaan maken. Het meisje kijkt naar de sterrenhemel en denkt: op dit moment zit er iemand in zijn eentje, in een kamer, op zijn Notebook te tikken.

Dag meisje.

Uitgaan en Afgaan

Het is een uur of 12 s' nachts en ik sta in de momenteel populairste club van Zaandam:

de Minq. Hier komen stelletjes, singles, hetero's en homo's .

Iemand van die laatste categorie had het er schijnbaar erg naar zijn zin en danste met uitbundige zwaai-en draaibewegingen. Helaas voor de man naast de danser: een vrij dikke man stond een beetje tegen de bar geleund met een biertje in zijn hand. De zwierige zwaai van de danser klapte al het bier uit de man zijn glas. De danser wist niet hoe gauw hij zijn verontschuldigingen moest aanbieden aan de dikke man, die ietwat beschaamd om zich heen leek te kijken omdat hij met deze man sprak, geïrriteerd omdat hij zijn bier kwijt was. De danser betaalde echter een nieuwe voor hem. De dikke man verliet vrij snel daarna de club.

De danser zwierde en zwaaide weer, dit keer zonder af te gaan.

Geert Wilders

Ik sta naast de Dirk van den Broek in Zaandam,

ik kom zojuist van de Action (ik zocht een multomap) en wil mijn brommer weer pakken.

Een Turkse of Marokkaanse mevrouw rijdt in een BMW langzaam langs mij en mijn brommer, die nog aan de ketting staat. Mijn helm zit aan mijn ketting vast en ik schuif hem met mijn voet opzij, zodat ze er niet overheen rijdt.

Eenmaal op mijn brommer, de helm op, komt er een echtpaar aan. De man is kalend en heeft een sigarettenpeuk uit zijn mondhoek hangen. Zijn dochtertje kijkt ondeugend om haar heen en zijn vrouw wiegt haar kleine witte hondje met een glimlach heen en weer zoals ze haar dochter nog nooit gewiegd heeft.

'En gewoon door rijden he, stomme Hassan' mompelt de man tegen zijn vrouw (Hij kan niet praten, zijn nog niet aangestoken sigaret belemmerd hem daarin) over de Turkse vrouw in de BMW. Wat ze bij hem fout gedaan heeft weet ik niet, maar schijnbaar merkt hij dat ik hem hoor.

'Geert Wilders..' Mompelt hij verder, zijn sigaret beweegt op dezelfde maat als zijn adamsappel.

'De beste die er is.' Zijn dochtertje kijkt licht vragend naar hem op. De vrouw glimlacht nog steeds.

Een oordeel wordt snel gemaakt.

Uitlaten

Ik ben alleen thuis.

Reclameberichten vullen de huiskamer, verjagen de stilte.

Ik moet Bugsy, mijn kleine Jack Russel maar even uitlaten.

Heb ik ook wat te doen.

Dat ik zoveel Blogs op één avond schrijf, geeft al aan hoe verveeld ik ben.

Of moet ik juist dingen kwijt? Schreeuwt er iets in mijn lichaam dat er uit wil? En wil ik dat er wel uit laten?

Eerst Bugsy maar uitlaten.

(On)mogelijke Liefde

Ik weet dat het niet hoort,

ik denk dat het niet kan.

Maar je hebt me.

De afstand is klein

en verschrikkelijk groot,

Maar je hebt me.

Misschien zul je het nooit weten,

ik hoop van niet

ik hoop van wel!

Heb ik jou?

Toekomst en Verleden

De trein snelt door de ochtend

krekels springen verschrikt op

eenden zwemmen hun dagelijks rondje

Een oude man kijkt door het smerige raam van de trein.

Zijn handen trillen.

Door het smeersel van een kapotte vlieg en de krassen op het raam,

kijkt hij naar toekomst en verleden.

Eerst schiet het uitvaartcentrum voorbij,

studenten lopen met kleine ogen langs het grauwe gebouw,

ze kijken niet naar het uitvaartcentrum.

Ze denken aan hun portfolio, aan studiepunten, hun liefde, aan koffie.

Dan schiet het Mediacollege voorbij, hun bestemming.

Toekomst en verleden voor de oude man

Toekomst en een latere toekomst voor de studenten,

een verschil van jaren

op twee gebouwen afstand van elkaar.

Oma

Mijn hoofd wordt koud, mijn ogen rood,

ik voel en proef en zie de dood,

snijdende snikken en tranen zo warm,

de één sterft rijk, de ander arm.

Zo verlaat het leven mij,

maar ergens ben ik toch ook blij,

want waar ik heenga,

daar ben jij.