Duif

Soms is Liefde of datgene wat zich daarin afspeelt
als een glinsterende vijver onder een staalblauwe hemel
geen wolkje aan de lucht, zuivere zuurstof

soms is het als de geur van buskruit, benzine en olie,
als de sporen van verbrand rubber, als een aangebrande huid.

soms is het een duif, wit en stralend in de zon, een duif die
over je heen vliegt, je meeneemt in zijn vlucht

die duif heb ik aangeraakt. Ik had hem in mijn hand. De veren zacht,
ik voelde zijn hartslag.

De duif is opgevlogen, als symbool van vrede en liefde

maar toen, voor de zon langs gevlogen, en ik op de aarde, verblind door het licht,
zag niet tijdig wat de duif nog meer kan geven

en zo sta ik met een kluit duivenstront en enkel wat losse, bleke veren
met beide benen op de grond
wankelend

Maatschappij

De onmacht die soms gevoeld wordt,
wat kan je er mee doen?
Mensen worden er gek van, voelen woede,
frustratie, maar kunnen het niet kwijt.

Dan plots zien zij een baken, een licht aan het einde van de tunnel der irritatie,
een pispaal die onwrikbaar blijkt,
een pispaal die alle vormen van commentaar accepteert,
maar zich niet kan weren.
De onmacht kan gestuurd worden,
de irritatie, de frustratie
vindt zijn weg.

'De Maatschappij!' 'Het is allemaal mis met de maatschappij!'

-Goed zo, wees maar boos, wees gefrustreerd
en geïrriteerd, en laat het allemaal
los op 'de Maatschappij'. Het is makkelijk om boos te worden/zijn/blijven op iets
onaantastbaar als 'de Maatschappij', welke bestaat uit artsen, boeren, leraren en hofnarren.
De 'Maatschappij' is iets waar de Gefrustreerde zelf deel aan uitmaakt.
'De Maatschappij' , dat ben Jij. En juist door deze onaantastbaarheid is het zo frustrerend. Want kritisch naar jezelf kijken, dat doen er maar weinig graag.

Afscheid

Natuurlijk kan ik zeggen
'de begrafenis was mooi'

natuurlijk kan ik doen alsof
'het toch wel beter'is

natuurlijk kan ik zeggen
'uit het oog, niet uit het hart'

maar nu je weg bent, is niets echt meer mooi.



Ik kan proberen uit te leggen,
wat jij voor mij betekende

ik kan proberen uit te leggen,
hoe de wereld jou vaak zag

ik kan proberen uit te leggen,
hoe anders het leven is,
nu jij hier niet meer bent
maar dat ga ik niet doen.

Ook niet 'omdat jij dit weet',
want je weet niet veel meer
nu je er niet meer bent,

maar omdat het geen zin meer heeft.
Ik wil je bedanken. Ik zal je weer zien.



En ik zal van je houden.

Gevonden, gehouden

Dit gevoel:
mij helemaal te geven,
helemaal open te staan
alles te zien, te voelen
ik wil niets anders.
zoveel zekerheid, zoveel moois,
maar ook angst, als bewijs van mijn gevoel.

Dit kende ik niet,
het bestaan ervan was mij onbekend,
maar ik heb het gevonden...

...en ik laat het niet meer los !

Geloof

Nee, mijn woorden zijn niet altijd zo geweest.
Eens waren ze schoon, en puur.

De laag die zich er nu om heeft gesloten is er niet af te poetsen.
Boetseer wat je wilt, iets kneedbaar is te zwak.
Zie maar wat je gelooft, zolang je niet gelooft wat je ziet.

Kijk me aan.


Geloof.

Tijd

of wel of niet
lol of verdriet
wacht het af
rustig aan
doe niet maf
trek wat aan
trek je niks aan
van dingen om je heen
denk aan je nabestaan-
de mensen, nu meteen
wacht het af.

Zoeken

Je loopt over straat
door de kou, door de wind
je loopt je rot te zoeken,
weet niet of je het vind
dat gat ergens ver weggestopt
wordt nu meer en meer zichtbaar
doordat het pompt, doordat het klopt.
Plots stop je de wandeling, de zoektocht, het gespeur
het gat lijkt plots gevuld, en terug is alle kleur.

Geen strijd meer nodig, geen problemen, geen gevecht.
Ik wil dit gevoel behouden,
want dit gevoel is echt.