Help!

Ik probeer mijzelf er telkens weer toe te zetten:

leren voor de aankomende toetsweek, mijn dossiers afmaken etc.

Het lukt allemaal niet.

Maar wat maakt het eigenlijk uit? Jij leest dit.

Je zou dit lezen als ik een 10 had gehaald voor de laatste toets, of als ik een 1 had gehaald.

Echter, als ik nu met huiswerk bezig was geweest, had je dit niet kunnen lezen.

Dus: alstjeblieft.

-En bedankt he, dat je mij van m'n huiswerk afhaalt.

Sneeuw

Ik trek mijn jas aan, doe mijn shawl om en open de deur.

Het is al donker buiten en tot mijn grote vreugde zie ik dat er weer sneeuw valt.

Een dikke laag poedersuiker bedekt de straten, stoepranden zijn met hun bruine sneeuwbrokken delen van een appeltaart. Ik sluit de deur achter me en luister naar het geknerp van de sneeuw onder mijn schoenen. De sneeuw dempt alles, zet de wereld in slow-motion: auto's rijden langzaam, fietsers fietsen langzaam en voetgangers stappen behoedzaam rond. Ik doe mijn oordopjes in en zet mijn muziek aan. Ik hoor een liedje van Lionel Richie dat ik nog niet eerder heb gehoord:

"I'm just a face, in the crowd. You propably don't know me, as I don't stand out..

Ik loop verder, glij hier en daar weg, en zie mijn zwarte jas veranderen in een nacht vol sterren. Ik sta even stil, kijk omhoog en zie de vlokken vallen. Duizenden. Miljoenen. Ze komen van zo ver, dat het lijkt alsof ze ter plekke voor mijn ogen ontstaan. Een intens geluksgevoel overvalt me.

Ik open mijn mond en voel de sneeuw smelten op mijn tong.

Ik proef het leven.

Niet

Ik kan niet denken aan een warhoofd zonder planner

niet aan een wijnsoort zonder kenner

niet aan een schrijfsel zonder maker

niet aan een leeg pand zonder kraker

niet aan een wereld zonder mensen

niet aan een leven zonder wensen

niet aan een slaapnacht zonder dromen

niet aan een bospad zonder bomen

niet aan de wereld zonder zon

niet aan een kind zonder ballon

niet aan een verleden zonder ouder

niet aan een winter, alsmaar kouder

niet aan een liefde van één kant

niet aan een doodgraver zonder klant

niet aan het leven op de rand

niet aan een zwartzee zonder land.

Herinnering

Kijk Shaffy daar lig je dan.

Kou waait door de straten,

voetstappen weerklinken niet -de auto's schreeuwen er boven uit-

tranen worden niet gehoord, of niet gezien.

Inkt omlijst jouw gezicht, dat nu vereeuwigd is.

Jouw gezicht, dat de mensen aankijkt, of omhoog, de lucht in.

De verfrommelde, natte en betrapte krant van waaruit jij opkijkt zal eveneens gauw verdwijnen.

Dan gelooft niemand dit gedicht.

Vrij(blijvend)

Ik zit in de trein, in de spits. Ondanks dat het december is, is het mij te druk in de coupé.

Mensen staren voor zich uit, doen alsof ze de boer van hun buurman niet hebben gehoord,

alsof ze de twaalf piercings in het gezicht van dat meisje daar niet zien,

alsof ze niet zien dat jij oplet, om je heen kijkt.

Elke keer dat ik in de trein zit, moet ik een besluit maken.

Zal ik uitstappen?

Als ik blijf zitten, dan eindig ik in Maastricht. Ik stap dan uit, bel mijn neef op en dan hebben we een leuke dag. Stap ik uit op het Centraal Station van Amsterdam, dan ga ik naar de film, haal ik een broodje. Of ik doe oordoppen in en stap op een willekeurig station in een willekeurige stad uit een willekeurige trein. Gewoon, niet op borden kijken, maar gaan.

Waar zal ik belanden? Kom ik vroeg of laat weer in Zaandam aan?

Eindig ik in Moskou?

Zweden?

Enschede?

Schiphol?

Gewoon maar gaan, zien waar ik strand. (Tuurlijk, dat zou ook nog kunnen, dat ik op het strand terechtkom. Hoewel ik daar nooit treinen zie rijden...)

Tot nu toe ben steeds netjes uitgestapt bij Amsterdam Amstel.

Tot nu toe ja.

Regen

Van heel, héél hoog in de lucht worden nu liters water

kapot gesmeten tegen huizen, mensen, de straat.