Misschien moeten we erkennen
dat er nooit iets zomaar lukt
Misschien is het even wennen,
onder zonden zijn gebukt
Misschien kijk ik te ver terug
of keek ik toen wellicht niet heen
Misschien vandaar de kromme rug
de lasten pijnigen meteen
Misschien is het anders met 't leven
Hadden we het niet zo verwacht
Zie nu dat wat de mensen geven
niet altijd wordt teruggebracht
Wat frustreert en wat bezeert
dat niemand van historie leert
overwint soms toch het kwaad
En dat ondanks Dood of list
de dag erna de wekker gaat
Zodat niemand zijn dan zijn treintje mist
Dat wat ik op wilde schrijven
dat wat ik niet mocht vergeten
miljoenen dode, bleke lijven
En toch weer thuis zijn voor het eten
Ergens stilstaan veel seconden
want de tijd heelt alle wonden
Mij afvragend hoe ze konden
vraag van een miljoen gesnoerde monden
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten