woensdag 24 maart 2010

2nd Onzin

De kast op de berg staat al dagenlang open.
Kleding is eruit gewaaid, weg, gevlogen, nat en gekreukeld.
De man met de baard houdt zich moeizaam staande tegen de Oude Rots,
hij kijkt, houdt zijn hoed stevig op zijn hoofd en kauwt op een vissenoog.
Hij voelt het en begint te lachen. Steeds maar harder.
Het einde der Tijden is daar.

Hij neemt een aanloop



Hij springt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten