Mensen staren voor zich uit, doen alsof ze de boer van hun buurman niet hebben gehoord,
alsof ze de twaalf piercings in het gezicht van dat meisje daar niet zien,
alsof ze niet zien dat jij oplet, om je heen kijkt.
Elke keer dat ik in de trein zit, moet ik een besluit maken.
Zal ik uitstappen?
Als ik blijf zitten, dan eindig ik in Maastricht. Ik stap dan uit, bel mijn neef op en dan hebben we een leuke dag. Stap ik uit op het Centraal Station van Amsterdam, dan ga ik naar de film, haal ik een broodje. Of ik doe oordoppen in en stap op een willekeurig station in een willekeurige stad uit een willekeurige trein. Gewoon, niet op borden kijken, maar gaan.
Waar zal ik belanden? Kom ik vroeg of laat weer in Zaandam aan?
Eindig ik in Moskou?
Zweden?
Enschede?
Schiphol?
Gewoon maar gaan, zien waar ik strand. (Tuurlijk, dat zou ook nog kunnen, dat ik op het strand terechtkom. Hoewel ik daar nooit treinen zie rijden...)
Tot nu toe ben steeds netjes uitgestapt bij Amsterdam Amstel.
Tot nu toe ja.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten