Het is al donker buiten en tot mijn grote vreugde zie ik dat er weer sneeuw valt.
Een dikke laag poedersuiker bedekt de straten, stoepranden zijn met hun bruine sneeuwbrokken delen van een appeltaart. Ik sluit de deur achter me en luister naar het geknerp van de sneeuw onder mijn schoenen. De sneeuw dempt alles, zet de wereld in slow-motion: auto's rijden langzaam, fietsers fietsen langzaam en voetgangers stappen behoedzaam rond. Ik doe mijn oordopjes in en zet mijn muziek aan. Ik hoor een liedje van Lionel Richie dat ik nog niet eerder heb gehoord:
"I'm just a face, in the crowd. You propably don't know me, as I don't stand out..
Ik loop verder, glij hier en daar weg, en zie mijn zwarte jas veranderen in een nacht vol sterren. Ik sta even stil, kijk omhoog en zie de vlokken vallen. Duizenden. Miljoenen. Ze komen van zo ver, dat het lijkt alsof ze ter plekke voor mijn ogen ontstaan. Een intens geluksgevoel overvalt me.
Ik open mijn mond en voel de sneeuw smelten op mijn tong.
Ik proef het leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten