Weduwnaar

De man ligt in bed.

Hij is oud.

Zijn vrouw ligt niet naast hem.

Niet meer.

De plek die ooit de hare was, is al jaren koud.

Hij rolt er soms even heen,

zachtjes. Om het warm te houden.

Maar niet te lang

-het is haar plekje.

Zijn ogen zijn nat,

lijken elke dag vochtiger te worden.

Men kijkt hem soms aan, wacht tot hij knippert,

verwacht dan een traan.

Maar zijn tranen zijn op.

Behalve 's nachts.

Dan is hij alleen.