Ik begin sympathie voor de man te voelen.
Empathie. Respect? Elke ochtend weer,
dag in dag uit staat hij daar; de dikke,
ietwat zweterige man die de ene na de andere
voorbijganger een goedemorgen wenst,
met de meest guitige glimlach die hij maar
weet op te brengen. Niet alleen een goededag,
ook een 'supermooie'. Bij het voorbij stappen
hoor ik hem vaak complimenten maken:
'Dag mooie menshen goede morgen mooie
menshen mooie dahg!' En dan een creatief
bruggetje naar de krant die hij aanprijst.
Hoe vroeg het ook is, de man -laten we hem
Fido noemen- staat er altijd met enthousiasme.
Gisteren had ik buikpijn en ging ik eerder
van school weg dan normaal. Een hele verandering
was zichtbaar bij Fido van Utrecht Centraal.
Geen enthousiast zwaaiende armen meer, geen
van links-naar-rechts draaiend hoofd.
Verschil: het was geen spitstijd. Fido oogde moe,
had al zijn complimenten al uitgesproeid en
beleefde nu waarschijnlijk een 'rustmomentje'.
Ik vraag me af hoe het met de man gesteld is.
De verandering in zijn uitstraling baarde mij gek
genoeg zorgen. Zal hij morgenochtend weer even
enthousiast zijn als we dat van hem gewend zijn?
Als dat zo is (laten we het hopen) dan wordt het
weer een mooie dahg, vol mooie menshen.
Mèt krantje.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten