terwijl ik doorraas in het heden
verlaten heb ik steden
en de paden waar wij schreden
verdwenen is het bed
waar wij het voor het eerste deden
het heden voor de deur
maar van 't verleden nog de geur
en terwijl ik dit schrijf
staat vast al buiten kijf
jouw ogen hebben het geschrevene reeds doorboord
dus het 'nu' is wat ook tot het verleden behoort
daardoor is er één conclusie:
maak maar weinig ruzie
verleden en heden is één, zelfs na twaalven
dus al gaat er tijd overheen, dan wordt de strijdbijl nooit begraven
je zegt altijd 'nu' en altijd 'vandaag'
dus nu ben je hoog en nu ben je laag
vandaag wordt je geboren, vandaag heb je (van) 't leven verloren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten