ooit eens knap, kon alles winnen
zijn rimpels zijn strakke lijnen als op papier
die zaten er nog niet, alleen die ene hier
zijn oude hand zit nu vol vlekken
ooit was die jong, nu wil hij hem bedekken
om zijn ringvinger zitten er nu twee;
die van zijn vrouw draagt hij nu mee
ooit droeg zij de zijne, vol van trots
zijn hart is nu veranderd in een koude rots
hij steunt op zijn stok en kijkt naar de bergen
zijn verdriet is nu echt niet te verbergen
het tekent zich af op zijn gezicht
in zijn ogen geen sprankje licht
maar dan wordt hij jong
en dan wordt hij sterk
gooit zijn stok op de grond, en gaat aan het werk
met de ringen aan zijn vinger loopt hij naar het water
in gedachten al terug bij zijn geliefde,
maar voelend slechts de kou
en luttele minuten later
is hij terug bij zijn vrouw
Geen opmerkingen:
Een reactie posten