Tandenpoetsen

Ik trek aan een touwtje en het licht flitst aan.
Iemand staart mij aan vanuit de spiegel. Hij
kijkt moe, hij wil naar bed.
Eerst nog even tandenpoetsen.

Het moet gemakkelijk gaan.
Ik wil een tube van de wastafel pakken, de dop
er afdraaien, knijpen in de tube, poetsen en klaar.
Maar zo makkelijk gaat dit niet: er staan twee(!) tubes.

Zo gaat dat. Ik heb alles gehad, ik ben klaar voor de
nachtrust, ik dacht nog: 'zal ik deze keer overslaan'.
Maar ik dacht aan de tandarts en aan alle dingen die ik
at vandaag. Nee, vanavond gewoon braaf poetsen.
Maar nu staar ik naar twee soorten Coolmint die mij allebei
met een stralend witte glimlach verwelkomen.
Afgunst.

Het is elf uur 's avonds en ik moet nog even een
tweestrijd voeren tussen een frisse adem en witte tanden.
Welke van de twee?
Het is avond, bijna nacht, ik wil slapen, ik ben moe en
vanavond slaap ik alleen. Ik ga voor de witte tanden.
Wie weet helpt het mijn bed te zoeken in dit duister,
gebruik ik ze als zaklamp, op zoek naar dat bed
waar ik al mijn hele verblijf in de badkamer naar verlang.